ΝΕΡΟ...ΠΗΓΗ ΖΩΗΣ ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ Κ ΤΟ ΠΑΡΟΝ. ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ

Νερό…πηγή ζωής, τουλάχιστον μέχρι σήμερα. Νερό…πηγή έντονου προβληματισμού, αλλά και αγωνίας από την προοπτική έλλειψής του και τον ασθμαίνοντα – γι’ αυτό και ανεπαρκή -  κεντρικό σχεδιασμό ορθολογικής αξιοποίησής  του. Το ότι έστω και αργά κατανοούμε πως πρέπει σοβαρά πλέον να ασχοληθούμε με το νερό και κυρίως την ορθολογική διαχείρισή του, είναι αν μη τι άλλο, ελπιδοφόρο.

Είναι δεδομένο πλέον και από όλους αποδεκτό, πως οι κλιματικές αλλαγές, που ήδη βρίσκονται σε εξέλιξη, θα επηρεάσουν ποικολότροπα τη ζωή μας. Αλλαγές που θα έχουν αντίκτυπο τόσο στην καθημερινότητά μας - τουλάχιστον όπως τη βιώναμε μέχρι σήμερα - όσο και στην αναπτυξιακή στόχευση κάθε περιοχής χωριστά - όπως αυτή σχεδιάζονταν, λαμβάνοντας υπόψη παραμέτρους που φαίνεται πλέον πως ριζικά αναθεωρούνται - όσο –τέλος- βέβαια και στην συνολική αντίληψή μας σαν παγκόσμιας κοινότητας, για την προοπτική της συνέχισης ύπαρξης του ανθρώπινου γένους, τόσο ως προς τον χρόνο, όσο και ως προς τα ποιοτικά της χαρακτηριστικά.

Ειδικότερη επίπτωση θα υπάρξει ασφαλώς και στην ποσότητα αλλά και ποιότητα του πόσιμου νερού, που θα κληθούμε να διαχειριστούμε τα χρόνια που ακολουθούν. Και επειδή όντως το νερό και η έλλειψή του θα σημάνουν κοσμογονικές αλλαγές στην παγκόσμια γεωγραφική κατανομή του ανθρώπινου είδους, στην ερημοποίηση τεράστιων εκτάσεων και την υπερκατοίκηση κάποιων άλλων, στην αλλοίωση των πολιτισμικών χαρακτηριστικών των λαών - τουλάχιστον όπως τα γνωρίζουμε μέχρι σήμερα - και τέλος στην ίδια την δυνατότητά μας να εξασφαλίσουμε στοιχειωδώς την επιβίωση μας μέσα από την εξασφάλισή του για την συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων - πράγμα που και σήμερα ακόμα είναι δυστυχώς ανέφικτο – επιβάλλεται άμεσα να ληφθούν ριζικά και αποτελεσματικά μέτρα.

Κι αν όλα αυτά ισχύουν για την παγκόσμια κοινότητα, τα ίδια ακριβώς θα μπορούσαμε να επικαλεστούμε προσεγγίζοντας το όλο θέμα με μια Τοπική ή έστω Περιφερειακή λογική. Ήδη, η εμπειρία των τελευταίων χρόνων μας δείχνει το δρόμο. Η χρόνο με το χρόνο ποσοτική και ποιοτική μείωση των επιφανειακών υδάτων, η τραγική εξάντληση των υπόγειων υδροφόρων οριζόντων, η μη επαρκής συνειδητοποίηση εκ μέρους των τοπικών αρχών αλλά και των πολιτών της ανάγκης λήψης άμεσων μέτρων περιορισμού της υπερκατανάλωσης, σύντομα θα μας φέρουν μπροστά σε πολύ δυσάρεστες καταστάσεις.

Είναι καιρός λοιπόν να συνεννοηθούμε και να αναλάβουμε πρωτοβουλίες. Βασική παράμετρος αυτών των πρωτοβουλιών, η απόρριψη κάθε ιδιοκτησιακής και μικροτοπικής αντίληψης. Το νερό ανήκει σε όλους και είναι ανάγκη να αναληφθούν Περιφερειακές πρωτοβουλίες για την ορθολογική του αξιοποίηση, με στόχο την παροχή του σε όσο το δυνατόν μεγαλύτερο αριθμό καταναλωτών.

Κατά δεύτερον, η κατασκευή φραγμάτων και η δημιουργία λεκανών συγκέντρωσης προβάλλει σαν η πλέον ενδεδειγμένη λύση. Η διασφάλιση της ύδρευσης, της άρδευσης και γιατί όχι της ταυτόχρονης δυνατότητας παραγωγής εναλλακτικής ενέργειας αποτελούν αναγκαιότητα των καιρών και βέβαια συνθέτουν συνθήκες αειφορίας και μακροημέρευσης.

Σαν απτό παράδειγμα θα μπορούσα να αναφέρω το υπό κατασκευή φράγμα του Ιλαρίωνα, που αναμένεται να αλλάξει ριζικά της συνθήκες ανάπτυξης της περιοχής, με τις εναλλακτικές δυνατότητες ανάπτυξης που δημιουργεί, την παραγωγή φιλικής προς το περιβάλλον ενέργειας, την καταβολή ανταποδοτικών οικονομικών οφελών στις τοπικές κοινωνίες, τη δημιουργία θέσεων εργασίας. Στην ίδια κατεύθυνση κινείται και το υπό σχεδιασμό φράγμα του Ελαφιού, που όμως έχει ακόμα πολύ δρόμο να διανύσει και πολλές συζητήσεις να προκαλέσει μέσα από τη δημόσια διαβούλευση που λογικά θα αναπτυχθεί, έως ότου παρθούν οι τελικές αποφάσεις.

Το φράγμα της Πραμόριτσας είναι άλλο ένα δείγμα ουσιαστικού σχεδιασμού και καταλυτικής παρέμβασης των Τοπικών Κοινωνιών στην κατεύθυνση της αξιοποίησης των επιφανειακών τους υδάτων. Η ύδρευση δεκάδων οικισμών της επαρχίας Βοίου στην Κοζάνη καθώς αντίστοιχα και η ύδρευση οικισμών του Δήμου Ηρακλειωτών στα Γρεβενά, που αντιμετώπιζαν τεράστιο ποσοτικό, κυρίως όμως ποιοτικό πρόβλημα του διαθέσιμου πόσιμου νερού, αποδεικνύει με τρόπο χαρακτηριστικό πόσο σημαντική είναι και πόσο θετικά πρακτικά αποτελέσματα παράγει μια πολιτική συνέπειας και εξορθολογισμού.

Άφησα για το τέλος την αναφορά μου σ’ ένα θέμα που αφορά άμεσα το Δήμο Γρεβενών και κατ’ επέκταση τη μεγαλύτερη γεωγραφικά περιοχή του Νομού μας. Επειδή και στην περιοχή μας λοιπόν καταγράφεται όλα τα τελευταία χρόνια σημαντική μείωση την επιφανειακών υδάτων, με άμεσο αλλά και χρόνο με το χρόνο δυσχερέστερο αντίκτυπο στην καθημερινότητα των συμπολιτών μας, η ανάγκη για συγκέντρωσή τους καθίσταται επιτακτική. Πρότασή μου που εδώ και δυο περίπου χρόνια έχω δημόσια καταθέσει και που όπως όλα δείχνουν, βρίσκει θετική ανταπόκριση στο σύνολο σχεδόν της τοπικής κοινωνίας, είναι η κατασκευή του Φράγματος της Αετιάς. Με παρέμβασή μου ήδη δυο φορές επισκέφτηκαν την περιοχή κλιμάκια επιστημόνων και τεχνικών του αρμόδιου τμήματος της ΔΕΗ, ώστε να χαρτογραφήσουν την περιοχή και να ολοκληρώσουν μια πρώτη προσέγγιση στην κατεύθυνση της δημιουργίας ενός χωμάτινου φράγματος.

Η πρόταση αυτή είναι τεχνικά εφικτή, φαντάζει ρεαλιστική άρα υλοποιήσιμη, είναι συμβατή με το περιβάλλον και δείχνει πως μπορεί να λειτουργήσει πολλαπλά ευεργετικά, εξασφαλίζοντας πόσιμο εκπληκτικής ποιότητας νερό σε όλο σχεδόν το Νομό Γρεβενών, όλους τους μήνες του χρόνου, προσθέτοντας νέα στοιχεία εναλλακτικής τουριστικής ανάπτυξης και αειφορίας με τη δημιουργία μιας απαράμιλλης σε ομορφιά περιοχής και βέβαια την παραγωγή φιλικής προς το περιβάλλον ενέργειας, με ότι επιπλέον θετικό συνεπάγεται αυτό για την περιοχή.

Αν σε όλα αυτά προσθέσει κανείς και το γεγονός πως το κεντρικό δίκτυο μεταφοράς του νερού ήδη υπάρχει και λειτουργεί – προβλέπεται μάλιστα άμεσα ο πλήρης εκσυγχρονισμός του μέσα από την ένταξη της σχετικής μελέτης προϋπολογισμού 12.000.000 ευρώ στο Ταμείο Συνοχής – και πως η μελέτη αντικατάστασης του δικτύου ύδρευσης της πόλης των Γρεβενών προϋπολογισμού 10.800.000 ευρώ, έχει ήδη ενταχθεί στα Μέτρα του ΕΣΠΑ 2007 – 2013, τότε εύκολα γίνεται αντιληπτό πόσο η δημιουργία του Φράγματος της Αετιάς, άμεσα και ευεργετικά μπορεί να λειτουργήσει, δίνοντας λύση στο πρόβλημα της ύδρευσης ολόκληρου του Νομού, για τα επόμενα τουλάχιστον 50 χρόνια.

Είναι λοιπόν καιρός να συνεννοηθούμε και να συνεργαστούμε. Είναι καιρός να αφήσουμε στην άκρη αρνητικές σκέψεις και πρακτικές και να πάρουμε πρωτοβουλίες. Μπροστά στο κοινό καλό, μπροστά στο συμφέρον του τόπου και των πολιτών οι διαφορετικές οπτικές γωνίες δεν έχουν καμία θέση. Όλοι οι θεσμικοί φορείς του Νομού, βουλευτής, Νομάρχης , πρωτοβάθμια Αυτοδιοίκηση έχουν μια βασική υποχρέωση…να συμβάλλουν με τις πολιτικές τους στη προοπτική και την ανάπτυξη του τόπου αυτού.

Αυτό είναι το μεγάλο στοίχημα το οποίο είμαστε υποχρεωμένοι να κερδίσουμε. Κι αν δεν το κάνουμε τώρα, πολύ φοβάμαι πως δεν θα χάσουμε μόνο το τραίνο της ανάπτυξης, αλλά την ίδια την δυνατότητα να συνεχίσουμε να ζούμε «εκμεταλλευόμενοι» με συνέπεια, ορθή σκέψη και ρεαλισμό, όλα όσα ο τόπος μας μέχρι και σήμερα πλουσιοπάροχα μας παρέχει…