Η ΝΕΑ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ ΕΦΤΑΣΕ, Η ΣΤΑΣΗ ΕΥΘΥΝΗΣ ΑΝΑΖΗΤΕΙΤΑΙ…

Το πλήρωμα του χρόνου φαίνεται πως έφτασε. Αυτό που χρόνια τώρα συζητιόταν, αλλά που ποτέ δεν έκανε την εμφάνισή του, είναι προ των πυλών. Κυβέρνηση και αντιπολίτευση δείχνουν να ομονοούν στην αναγκαιότητα μιας διευρυμένης διοικητικής μεταρρύθμισης στη χώρα, ενός δεύτερου Καποδίστρια, όπως συνηθίσαμε να τον ονομάζουμε. Η ίδια η ελληνική κοινωνία δείχνει πλέον έτοιμη να προχωρήσει βήματα μπροστά. Πόσο έτοιμοι όμως είναι οι άνθρωποι της Αυτοδιοίκησης, που θεσμικά εμπλέκονται και νομιμοποιούνται περισσότερο από οιονδήποτε άλλο, να αποδεχτούν το νέο τοπίο που τείνει να διαμορφωθεί;

Είναι δεδομένο, πως στο παραπάνω ερώτημα δεν υπάρχει ενιαία και ομόφωνη απάντηση. Τουλάχιστον προς το παρόν. Υπάρχει, όμως σίγουρα, η δεδομένη ευθύνη, όσων διακονούμε την αυτοδιοίκηση, να πάρουμε θέση. Θέση ξεκάθαρη και επαρκή αιτιολόγηση. Θέση που να απαντά με σαφήνεια, γιατί είμαστε υπέρ ή κατά των επερχόμενων διοικητικών μεταβολών.

Αλλά δεν πρέπει να σταθούμε μόνο σ’ αυτό. Η απόρριψη ή η αποδοχή είναι ανάγκη να συνοδευτούν και μ ένα ολοκληρωμένο πλέγμα προτάσεων για την επόμενη μέρα.

Για όσους αποδεχτούν την ανάγκη η διοικητική μεταρρύθμιση να προχωρήσει με γρήγορα και σταθερά βήματα, υπάρχει η ευθύνη, έγκαιρα και τεκμηριωμένα, να τοποθετηθούν για το πώς την αντιλαμβάνονται, πώς τη θέλουν, πώς πιστεύουν, πως θα μπορούσε καλύτερα και αποδοτικότερα να υλοποιηθεί. Το προγραμματισμένο για τα μέσα του Νοέμβρη ετήσιο συνέδριο της ΚΕΔΚΕ αποτελεί το βήμα για τον καθένα από μας να τοποθετηθούμε, συμβάλλοντας έτσι θετικά στη διαμόρφωση της τελικής πλατφόρμας υλοποίησης του προκλητικού, αλλά και πολλά υποσχόμενου εγχειρήματος.

Για όσους αντίθετα, την απορρίπτουν, υπάρχει η ακόμα μεγαλύτερη ευθύνη, να ξεφύγουν από την στείρα άρνηση, αντιπαραβάλλοντας τα επιχειρήματά τους. Μπορεί η Ελλάδα να πορευτεί στο σύγχρονο και απαιτητικό αναπτυξιακό περιβάλλον με τη σημερινή διοικητική της δομή; Πόσο στάθηκε δυνατόν οι μικροί Καποδιστριακοί Δήμοι να ανταποκριθούν με επάρκεια στις απαιτήσεις των καιρών; Μήπως οι παθογένειες που συνοδεύουν τη λειτουργία τους έχουν κύρια να κάνουν με το μικρό τους μέγεθος, την ανυπαρξία επαρκούς και εξειδικευμένου προσωπικού, την ανυπαρξία εξοπλισμού και υποδομών, την οργανωτική τους αποσύνθεση και γιατί όχι, την ασθενή και περιθωριοποιημένη στήριξή τους από την Κεντρική Διοίκηση;

Η θέση που θα πάρει κανείς απέναντι σ αυτά τα ερωτήματα, καταδεικνύει περίτρανα και την άποψή του για το εγχείρημα της σαρωτικής διοικητικής μεταρρύθμισης που έχει ήδη ξεκινήσει και που αναμένεται να πάρει μορφή χιονοστιβάδας τα χρόνια που ακολουθούν.

Η άποψή μου, όπως αυτή την αντλώ μέσα από την εμπειρία μου στην Τοπική Αυτοδιοίκηση όλα αυτά τα χρόνια, είναι σαφής και πιστεύω απόλυτα τεκμηριωμένη. Λέω ένα ξεκάθαρο ναι στους προαλειφόμενους κυβερνητικούς σχεδιασμούς, γιατί απλά, πιστεύω πως θα βοηθήσουν τον τόπο μας να πάει καλύτερα.

Οι λιγότερες αριθμητικά, αλλά μεγαλύτερες, γεωγραφικά και πληθυσμιακά, Αυτοδιοικητικές μονάδες, με την αρτιότερη στελεχιακή συγκρότηση, με τα περισσότερα υλικοτεχνικά μέσα και φυσικά με την εντατικότερη οικονομική στήριξή τους από την κεντρική εξουσία (πάντα σύμφωνα με τους κυβερνητικούς σχεδιασμούς), είναι σίγουρο πως θα λειτουργήσουν σαν μοχλοί έντονης περιφερειακής ανάπτυξης, ικανής να απογειώσει τη χώρα με ρυθμούς πρωτόγνωρους.

Αυτή είναι η πραγματικότητα, την οποία οφείλουμε όλοι να αναγνωρίσουμε. Για να συμβούν όμως όλα αυτά πρέπει να συντρέξουν συγκεκριμένες προϋποθέσεις. Πρέπει όλοι να πιστέψουμε στο εγχείρημα και να το στηρίξουμε. Η κεντρική διοίκηση, η ίδια η αυτοδιοίκηση, οι πολίτες.

Θα πρέπει οι κυβερνώντες να αντιληφθούν - παρά τα πράγματι θετικά βήματα των τελευταίων ετών, που οφείλουμε να αναγνωρίσουμε - πως η ανάγκη στήριξης της αυτοδιοίκησης φαντάζει και είναι επιτακτική. Μόνο μια αυτοδιοίκηση δυνατή, αυτοτελής, αυτεξούσια και αυτοδιαχειριζόμενη σε όλα τα επίπεδα,  θα μπορέσει να κάνει το μεγάλο αναπτυξιακό άλμα. Η θεσμοθέτηση ισχυρών οικονομικών κινήτρων και η παραχώρηση νέων αρμοδιοτήτων αλλά και πόρων για να ασκηθούν, θα πρέπει να αποτελέσει βασική και ανυποχώρητη κεντρική επιλογή. Η επιστροφή των οφειλόμενων στην αυτοδιοίκηση πόρων  το ίδιο. Η περιφερειακή συγκρότηση και λειτουργία του κράτους, μέσα από μια γενναία φορολογική και διοικητική αποκέντρωση, ακόμη περισσότερο.

Απ την άλλη, δήμαρχοι και κοινοτάρχες, θα πρέπει να αντιληφθούν τα μηνύματα των καιρών και να ανασκουμπωθούν. Κάτι τέτοιες στιγμές, προέχουν οι μεγάλοι στόχοι και τα μεγάλα οράματα, τόσο για τις τοπικές κοινωνίες, όσο και για τη Ελλάδα ολόκληρη. Αφήνονται λοιπόν στην άκρη, λογικές προσωπικού συμφέροντος, μικροκομματικής ιδιοτέλειας, τοπικιστικού φαρισαϊσμού. Το συμφέρον του τόπου είναι ένα. Είναι αυτό, που οι πολίτες αντιλαμβάνονται και συστρατεύονται. Είναι αυτό που ωθεί τις τοπικές κοινωνίες να συναντηθούν και να προχωρήσουν μαζί. Είναι αυτό που προτάσσει την ανάγκη να πάμε παραπέρα με συνεννόηση και αποδοχή.

Αν παρ΄ όλα αυτά, κάποιοι δεν πειστούν και αντιδράσουν, αν βάλουν την ιδιοτέλεια της σκέψης τους πάνω από το συμφέρον του τόπου και των πολλών, τότε θα πρέπει η απάντηση να δοθεί “αυθωρί και παραχρήμα”.  Προχωράμε χωρίς αυτούς, αλλά με όλους τους άλλους. Αφήνουμε πίσω τους λίγους και πάμε μαζί με όλους τους πολίτες. Με τόλμη και έμπρακτη αποφασιστικότητα… γιατί το ΕΣΠΑ 2007-2013 ίσως να είναι η τελευταία μεγάλη ευκαιρία μας κι αυτή την ευκαιρία δεν έχουμε το δικαίωμα να την αφήσουμε να πάει χαμένη…